افق- پنج شنبه
Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
MicrosoftInternetExplorer4
/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
گروه انديشه راديو ايران تقديم ميكند
**********************************************
به افق آفتاب
********************************************
به نام ِ خدايي كه آرامش ِ دلهاست و سلام
******************************************
با اميد به خداي ِ بزرگ و با توكل ِ برنام ِ او در قراري ِ ديگر از راديو ايران با شما هستيم
*******************************************
در قراري اذانگاهي تا با شما دلهامونو مهياي ِ حضور ِ در آستان ِ كبريايي ِ خداي ِ بزرگ كنيم
********************************************
مهياي ِ حضوري كه بي ترديد مايه آرامش ِ دلهاست
آرامشي كه گاهي اوقات كيمياست
***********************************************
توي ِ روزگار ِ اين دنيا ... هر كدوم از ما گرفتاريها و مشكلاتي داريم كه آرامشمون رُ به هم ميزنه
آرامشي كه گاهي اونقدر ازش دور ميشيم كه رسيدنه بهش برامون ميشه يه رويا
*********************************************
رويايي كه به هزار فكر و تدبير سعي ميكنيم بهش برسيم
**********************************************
امروزه خيليا از طريق ِ كلاسهاي ِ روانشناسانه و اصول ِ آكادميك ِ رسيدنه به آرامش ... در جستجوي ِ دلي آروم هستن
راه و روشهايي كه شايد چندان مطمئن نباشه و ما رُ به هدف نرسونه
**********************************************
متاسفانه بعضي از ما راه رُ گم كرديم .... و انقدر در سردرگيهامون گُم شديم كه شايد به بيراهه بريم
بيراهه اي كه به ظاهر راه ديده شده
*******************************************
ما بعضي از اوقات براي ِ رهايي از مشكلاتمون به جاي ِ راه ِ حل ِ اساسي دست آويز ِ راه هاي ِ فرعي ميشيم
دست آويز ِ راه هايي كه شايد به هيچ سرانجامي هم نرسه
**********************************************
ما بعضي اوقات فراموش ميكنيم كه خدا ... براي ِ همه گرفتاريها و مشكلاتمون راهي قرار داده
راهي كه در صورت ِ ايمان داشتنه به او برامون روشن ميشه
****************************************************
خدا بارها به ما گفته كه در سختيها به من تكيه كنيد و در دلواپسيها به من پناه بياريد
كه آرامش ِ حقيقي در ياد ِ منه
اما ... اما ما از اين حقيقت ِ ناب دور ميشيم و در جايي كه نبايد بيهوده به دنبال ِ جواب هستيم
***************************************************
سفر ِ حج يكي از اون جاهايي كه ما تكيه كردنه به خدا .. و رسيدنه به آرامش رُ احساس ميكنيم
سفري كه دل از همه چيز ميكَنيم و به خدا ميرسيم
به خدايي كه از همه چيز برامون مهم تر ميشه و بقيه چيزها در اولويتهاي ِ بعدي قرار ميگيره
*************************************************
توي ِ حج آدم احساس ميكنه كه وقتي كارهاش ُ به خدا ميسپاره خيالش راحت تره
اينجوري ديگه دلواپس نيست ... چون همه فكر و ذكرش پيش ِ خداست بقيه چيزها ميشن بهانه
****************************************************
به نظر ِ شما چه جوري ميشه توي ِ زندگي همه جوره دل به خدا سپرد و فارغ از همه چيز به آرامش رسيد؟؟؟
شماره تماس:
شماره پيامك:
**************************************************
شايد لازم باشه كه همين اول ِ كلام يه چيزي رُ بگم .... اونم اين كه منظور ِ از سپردنه كارها به خدا .... كوتاهي كردن و تنبلي ِ در انجام ِ وظايفمون نيست
منظور اينه كه ما تا جاي ِ ممكن و به حد ِ توانمون اونچه رُ كه بر عهده مونه انجام بديم و نتيجه رُ به خدا بسپاريم
چون گاهي همين فكر كردنه به اين كه نتيجه چي ميشه ما رُ مضطرب ميكنه ....
اضطرابي كه زندگي رُ برامون تلخ و سخت ميكنه
ما مكلف به انجام ِ وظايفمون هستيم و نتيجه با خداست
اين همون تفكر ِ الهي ِ كه باعث ِ آرامش ميشه
**************************************************
ما بايد باور داشته باشيم كه سختيها و مشكلات جزيي جدايي ناپذير از زندگي ان
و براي ِ همه ما اتفاق خواهد افتاد
در مواجهه با سختيها .... ناله و گله و شكايت كمكي نميكنه
بلكه بايد با توكل ِ به خدا با اونها روبرو شد
گاهي تحمل ِ سختيها و اونچه كه اتفاق ميافته ناممكنه ... در يه همچين مواقعي بايد دل به خدا محكم كرد و باور داشت كه خدا شاهد و ناظر ِ همه چيز ِ
همه چيز رُ ميبينه و نميگذاره كه حقي... اجري ... و زحمتي زائل بشه
خود ِ اين باور كه ما ميدونيم خدايي هست و همه چيز رُ ميبينه ... ايجاد ِ آرامش ميكنه
ايجاد ِ يك اطمينان و قوت ِ قلب
*************************************************
خونه خدا يك حرم ِ امن شمرده ميشه
يك حريم ِ مقدس كه همه در اون در امانند
شايد ما از مفهوم ِ اين حرم ِ امن بايد به اين حقيقت برسيم
كه همه اين عالم محضر ِ خداست .... و در آستان و محضر ِ خدا جايي براي ِ نگراني و دلواپسي نيست
در حريمي كه خدا به اون تسلط ِ كامل داره و هيچ چيز از نگاهش پنهان نميمونه كه او فراتر از ظاهر ... عالم ِ به غيب و باطن هم هست
با اين اوصاف ... اونهايي كه حقيقتا به خدا باور دارن هيچ وقت دچار بيقراري نميشن چون خدا رُ هميشه در كنار ِ خودشون احساس ميكنن
**************************************************
در آيه هاي ِ قرآن نشانه هايي هست كه مويد ِ اين آرامش ِ الهي ِ
به عنوان ِ مثال خداي ِ بزرگ در آيه 79 سوره نمل ميفرمايد: آنگاه که تنها شدی و در جست و جوی یک تکیه گاه مطمئن هستی بر من توکل کن
و در آيه 53 زمر ميفرمايند: آنگاه که نومیدی بر جانت پنجه می افکند و رها نمی شوی به من امیدوار باش
**************************************************
اونهايي كه به خدا مطمئنن هميشه دلهاشون آرومه ، چه در شادي .. چه در اندوه و چه در لحظه هاي ِ سخت و طاقت فرسا
************************************************
(مناجات)
زبانها قاصر است از رسيدن به ثناى تو آنطور كه شايسته جلال تو است و عقلها
عاجز است از ادراك كنه جمالت و ديده ها تار و بى فروغ ماند از نظر كردن به سوى انوار
ذاتت و قرار ندادى براى خلق خود راهى به سوى شناسائيت جز به اظهار عجز
از شناسائيت خدايا پس ما را از كسانى قرار ده كه درختهاى شوق
بسوى تو در بوستانهاى سينه شان ريشه محكم كرده و سوز محبتت سراسر دلشان را فراگرفته است
**************************************************
من در هواى دوست، گذشتم ز جان خويش دل از وطــــــن بريدم و از خاندان خويش
در شهر خـــــويش، بود مرا دوستان بسى كردم جـــدا، هواى تو از دوستان خويش
من داشتم به گلشن خـــــــود، آشيانهاى آواره كــــرد عشق توام ز آشيان خويش
مىداشتم گمان كه تــــو با من وفا كنى ورنه، برون نمىشدم از بوستان خويش
