رادیو بدون شایعه

ایمان حق است

حجابی که گاهی گمراهمان میکند و اگر نباشند هادیان ِ صادق راه را گم میکنیم

علی ِ عالی اعلی در محراب ِ مسجد ِ کوفه

چون

هادیانی که همه وقف ِ حق شدند

کسانی مثل ِ اهالی ِ بیدار دل ِ پانزدهم ِ خرداد ِ چهل و دو

این نوریست که خاموش نمیشود و در تابشی همیشگی ست

با

تجلی ِ نور

به نام ِ خدا و سلام

در خدمت ِ شما هستیم

به آستان ِ کریمانه امامی

آقایی که ولی نعمت ِ اهالی ِ ایران زمین ِ

در مجال ِ امروز با ما باشید که این قرار فرصتی برای ِ کسب ِ معرفتی بیشتر از دریای ِ وجود ِ امام موسی کاظم علیه الاسلام ِ

امامی که ناگفته ها درباره او بیشتر از گفته هاست

به استناد ِ روایات ایشان را کاظم مینامیدند

آن حضرت هیچگاه دشمنان خویش را نفرین نکرد حتی در ایام حبس که مکرر کمین کردند ولی از آن حضرت یک کلمه سخن خشم آمیز نشنیدند و ابن اثیر که از اهل سنت است می گوید:

" آن حضرت را کاظم لقب دادند به جهت آنکه احسان می کرد با هر کس که با او بدی می کرد و این همیشه عادت او بود ولی اصحابش به جهت تقیه گاهی از آن جناب به عبد صالح و گاهی به فقیه و عالم و غیره تعبیر می کردند و در میان مردم به باب الحوائج معروف است."

شما هم همراه و شریک ِ ما در برنامه امروز باشید با پاسخ به این سوال که

به گواه ِ اهل ِ علم ِ و فضیلت امام هفتم (ع) با جمع روایات و احادیث و احكام و احیای سنن پدر گرامی و تعلیم و ارشاد شیعیان، اسلام راستین را كه با تعالیم و مجاهدات پدرش جعفر بن محمد (ع) نظم و استحكام یافته بود حفظ و تقویت كرد و علی رغم موانع بسیار در راه انجام وظایف الهی تا آنجا پایداری كرد كه جان خود را فدا ساخت .. تاثیر ِ مجاهدت و استواری ِ امام موسی کاظم ع تا جایی ست که برخی میگویند اگر پایداری ِ ایشان نبود به واسطه ظام و انحراف ِ حُکام ِ ظالم ِ وقت .. اثری از اسلام ِ حقیقی باقی نمیماند

**************************************

مسجد داشت خلوت میشد. نماز جماعت تمام شده بود. عده زیادی بلند شده و رفته بودند. تنها چند نفری نشسته بودند یا نماز میخواندند. امام موسی کاظم(ع) مشغول نماز خواندن بود. زکریا تکیه داده بود به دیوار صحن. عجلهای برای رفتن نداشت. منتظر بود امام نمازش را تمام کند تا ایشان را همراهی کند. پیرمردی هم نزدیک امام نشسته بود. او هم انگار عجلهای برای رفتن نداشت. شاید هم خم و راست شدن و سجده و رکوع خستهاش کرده بود. آخر پای پیرمرد درد میکرد. به زحمت میتوانست روی پا بند بشود و بدون عصا، اصلاً نمیتوانست راه برود. مدتی بعد، پیرمرد تصمیم گرفت بلند شود و راه بیفتد. به سختی روی پاهای لرزانش بلند شد، اما انگار بعد یادش آمد که فراموش کرده عصایش را بردارد. خم شدن و برداشتن عصا، برایش سخت بود. یکی دو بار تلاش کرد، اما نتیجهای نگرفت. زکریا فاصلهاش با پیرمرد زیاد بود نمیتوانست، به کمکش برود و شاید تنبلیاش میآمد از سر جای خود برخیزد. اما در همین موقع، اتفاق عجیبی روی داد. امام موسی کاظم در همان حال نماز، عصای پیرمرد را برداشت و به او داد و بعد نمازش را ادامه داد. آن وقت بود که زکریا، هم از کارش پشیمان شد و هم فهمید که کمک کردن به پیرمرد ناتوان، چهقدر میتواند مهم باشد، آنقدر که بتوان سر نماز هم این کار را کرد

*****************************************

حضرت امام کاظم(ع) در علم و حلم و تواضع و کرامتهای اخلاقی و بخشش و سخاوت، در زمان خود بیمانند بود. بَدان و بداندیشان را با عفو و احسان خویش تربیت میکرد؛ شبها به طور ناشناس در کوچههای مدینه، به مستمندان یاری میکرد. ایشان افزون بر اداره نهضت علمی پدرش و نشر حقایق اسلام، به خرافهزدایی، دستگیری از مردم و ارشاد آنان و توجیه احادیث و حل مشکلات فقهی میپرداخت.

********************************************
مرد روستایی چهره زشتی داشت، چنان زشت که همه از او کناره میگرفتند. مرد قلب مهربانی داشت، اما مردم چهرهاش را میدیدند و چهرهاش آنها را میرماند. چهقدر دلش میخواست که یکی بنشیند به حرف زدن با او.

حالا که همه از او کناره میگرفتند، او هم سعی میکرد جلوی چشم مردم ظاهر نشود تا کمتر رنج بکشد، اما زندگی و احتیاجات روزمره، باعث میشد که نتواند زیاد از دیگران دور بماند.

«اگر بتوانم کاری برایتان بکنم، با جان و دل انجام میدهم».

در چهره گندمگون و زیبای رهگذر، اثری از تمسخر نبود. مرد با تعجب، رهگذر را نگاه کرد. او که بود؟ چرا برخلاف دیگران، از او رویگردان نبود؟ چنان غافلگیر شده بود که نتوانست چیزی بگوید. رهگذر و همراهانش گذشتند. مرد مدتی سر جا ماتش برد و بعد یادش آمد حتی اسم رهگذر را نپرسیده است.

جرئتی به خود داد و گفت: «صبر کنید! لحظهای صبر کنید!»

یکی از رهگذران برگشت.

ـ «کاری داشتی برادر؟»

ـ «نه، فقط میخواستم بدانم این همراه شما که چنین مهربانانه با من سخن گفت، کیست؟»

ـ «او را نشناختی!»

ـ «نه، مردم زیاد مرا نمیبینند و من هم زیاد آنها را نمیبینم».

ـ «او مولایمان بابالحوائج، موسی بن جعفر است».

مرد آهی از ته دل کشید.

ـ «جانم به فدای او، چرا نشناختمش؟ مرا شرمنده خود کرد».

*********************************************

*******************************************

(ربط انتخابات)

به خبر و خوبی سپری خواهد شد

از خدا بترس و حقّ را بگو، اگرچه نابودى تو در آن باشد. زیرا که در واقع، نجات تو در آن است.از خدا بترس و باطل را واگذار، اگرچه نجات تو در آن باشد، زیرا که در واقع، نابودى تو در آن است.

از

حضرت امام موسی کاظم ع

امام کاظم علیه السلام فرمودند: « همانا شیعه علی کسی است که قول او فعلش را تصدیق نماید»

و نیز فرموده اند : فرموده اند:

« كسي كه نمي تواند ما را زيارت نمايد، پيروان صالح ما را ديدار كند كه ثواب زيارت ما برايش نوشته مي شود و هركس نمي تواند ما را صله كند ، پس نيكان پيرو ما را صله نمايد ،‌براي او ثواب صله ما نوشته مي شود»

شيخ مفيد درباره آن حضرت مي گويد : " او عابدترين و فقيه ترين و بخشنده ترين و بزرگ منش ترين مردم زمان خود بود ، زياد تضرع و ابتهال به درگاه خداوند متعال داشت . اين جمله را زياد تکرار مي کرد
خداوندا در آن زمان که مرگ به سراغم آيد راحت و در آن هنگام که در برابر حساب اعمال حاضرم کنی عفو را به من ارزانی دار

همه شما عزیزان ِ همراه رُ به خدای ِ بزرگ میسپاریم