رادیو بدون شایعه

گروه اندیشه رادیو ایران تقدیم میکند

***************************************

به اقق آفتاب

***************************************

به نام ی خدایی که حکیم است و حکمتش روشنای ِ جان

سلام

****************************************

****************************************

در فرصت ِ رنامه امروز به روال ِ همیشه از کلامی روشنی بخش صحبت میکنیم

******************************************

از زمزمه ای که به دلهامون معرفتی افزون تر و به باورهامون اطمینانی استوار تر ببخشه

*******************************************

***************************************

****************************************

و تشخیص ِ درست از نادرست رُ

براشون ممکن میکنه

******************************************

در صحت ِ این کلام تردیدی نیست اما این مطب همه کلام نیست

**************************************

چون داشتنه حکت مراتبی داره که از سطحی ساده و اولیه آغاز و به درجات ِ بالایی میرسه

*********************************

یه عبارت ِ بهتر هر کدوم از ما دارای ِ درجاتی از حکمت هستیم که اگر به درک ی درستی از اون برسیم میتونیم اون رُ در خودمون ارتقا بدیم

***********************************

همه ما میبینیم اما بعضیها خوب میبینن

همه ما میشنویم اما بعضیها خوب میشنون

همه ما فکر میکنیم

اما بعضیها خوب فکر میکنن

*********************************

همون تفاوت ِ کوچیکی که باعث میشه بعضی از ما صاحب ِ زندگیهایِ خوبی باشیم و بعضیهامون نه

************************************

نا گفته پیداست که منظور ی ما از زندگیهای ِ خوب صرفا در بُعد ِ ظاهر و نمادهای ِ دنیایی خلاصه نمیشه

***********************************

به نظر ِ شما مصداق داشتنه حکمت توی زندگیهای ِ امروز ی ما چیه؟؟؟

شماره تماس

شماره پیامک

***************************************************

بعضی از ما عادت داریم که همه چیز رُ سخت ببینیم

انگار خوشمون میاد که همه چی برامون پیچیده باشه

و فارغیم از

درک ِ این معنا که زندگی هیچ اتفاق ِ پیچیده ای نیست

اگر ما درست به اون نگاه کنیم

آدمهای ِ حکیم ساده میبینن اما درست و واقعی

اونها از حاشیه ها دورن و فقط به اصل رجوع میکنن

برایِ همین خیلی گرفتار نمیشن و همیشه فرصتی برای ِ خودشون و برای ِ دوست داتنشهاشون دارن

آدمهای ِ حکیم میدونن که حرفهای ِ درست حرفهای ِ سختی نیست

و گاهی اونقدر ساده اس که میشه با نگاه کردن به برگی ِ از درخت به درک ِ معنای ِ بزرگی از زندگی رسید

که به کلام ِ شاعر

برگ ِ درختان ِ سبز در نظر ِ هوشیار

آدمهای ی حکیم یاد گرفتن که باید قبل از هر چیزی خوب ببینن و از این دیدن به معنی برسن

*******************************************

آدمهای ِ به واسطه حکتشون آرامند

اونها میدونن که این دنیا آغازی داره و پایانی

میدونن که اینجا سرایی جاوید نیست

یه گذرگاه که قراره مقدمه یه جای ِ ابدی باشه

شاید برای ِ همین باشه که همه چیز در نظرشون ساده اس

و ساده هم زندگی میکنن

********************************************

حکت دل رُ روشن میکنه

اونقدر روشن که کوچکترین کدورت و سیاهی ای به راحتی خودش ُ نشون میده

و اونها به واسطه این وضوح خیلی زود متوجه خطاها و گناهانشون میشن و خیلی زود میتونن با توبه و طلب ی بخشش از خدا بخوان که کدورتهاشونو پاک کنه

آدمهای ی حکیم دلهای ی صافی دارن

و شاید برای ِ همین دلهای ِ صاف باشه که اهل ِ صداقت و مهربانی و دوست داشتنه دیگرانن

************************************************

آدمهای ِ حکیم اگر در قید ِ غرور و منیت اسیر نشن

هیچ وقت راه رُ گم نمیکنن

قادر به تشخیص ِ حقیقتند

حتی اگر این حقیقت در پوشش هایی مجازی پنهان و مستور شده باشه

***************************************************

بزرگیمیگفت به جای ِ طلب ِ روزیهای ِ وسیع

از خدا طلب ِ حکمت کنید که با حکمت همه ان ارزوها برای ِ شما برآورده است

*****************************************

خدایا من از تو خوهم که پرکنی دل مرا از دوستی خودت

و ترس خودت

و باور قرآنت

و عقیده به خودت

و لرزش از خودت و اشتیاق به درگاهت

ای صاحب جلال و اکرام، مرا دوست دار لقای خود کن

و دوست بدار لقا و دیدارمرا

خدایا من از تو ایمانی مطمئن و یقینی روشن خواهم

تا

بدانم که بمن نرسد جزآنچه تو برای من نوشتی

و

راضی دار مرا

به همان زندگانی که قسمتم کردی

ای ارحم الراحمین

********************************************

هيچ دستـــــــــى نشـــــــــود جز بر خوان تو دراز           كـــس نجويد به جهـــــــان جز اثر پاى تو را

رهرو عشقـــــــــم و از خــــــــــرقه و مسند بيزار           به دو عالـــــــــــم ندهم روى دل آراي تو را

قامت ســــــــرو قـــــــــــــدان را به پشيزى نخرد            آنكه در خــــــــــــواب ببيند قد رعناى تو را

به كجا روى نمـــــــايد كـــــــــه تواش قبله نهاى؟           آنكه جويد به حـــــــرم، منزل و ماواى تو را

همه جـا منزل عشق است؛ كه يارم همه جاست          كور دل آنكــــه نيابد به جهـــان، جاى تو را

بــــــا كـــــه گويم كه نديده است و نبيند به جهان           جــــــز خم ابـــــرو و جز زلف چليپاى تو را

دكـــــــه علـــــــم و خرد بست، درِ عشق گشود            آنكه مىداشت به سر علّت سوداى تو را

بشكنــــــم اين قلـــــــم و پـــــــاره كنم اين دفتر            نتـــــوان شـــــرح كنم جلـــــوه والاى تو را