افق- چهارشنبه
Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
گروه اندیشه رادیو ایران تقدیم میکند
**************************************************
به افق آفتاب
**************************************************
به نام ِ خدایی که جز سرای ِ باقی ، دنیا و زندگی ِ در آن را به امانت به ما سپرده است
امانتی که سلامت ِ آن، سعادت ِ عُقبی ست
سلام
**********************************************
با توکل ِ به خدای ِ بزرگ
در قراری دوباره به وقت ِ اذان ظهر
با شما هستیم
*********************************************
و از خدای ِ بزرگ درخواست میکنیم که ما رُ در طی کردنه سلامت ِ ، راه ِ زندگی یاری برسونه
در گذر از مسیری که بی فراز و نشیب و سرگردانی و بیراهه نیست
*********************************************
و اگر به تدبیر و دقت و نکته بینی طی نشه، به مقصد نخواهد رسید
***********************************************
به تدبیر ِ در این که در این مسیر داشته ها و نداشته های ِ ما چیه
و چطور باید از این داشته ها بهره برد
در داشته هایی که بعضی از اونها به امانت به ما سپرده شده
************************************************
امانتهایی بسیار ارزشمند مثل ِ کتاب ِ خدا ، قرآن و اهل بیت ِ پیامبر اکرم ص
که چراغ ِ راه و صراط ِ مستقیمند
*********************************************
اگر به حقیقت بخوایم بگیم کدوم یکی از ما تابحال به این نکته فکر کردیم که قران و اهال بیت علیهم السلام امانتی در دستهای ِ ما هستن؟؟؟؟
*********************************************
برای ِ ادای ِ این امانت وظیفه ما چیه؟؟
*********************************************
آیا صرف ِ برگزاری ِ مراسم ِ اعیاد ِ میلاد و سوگواره های ِ شهادت کفایت میکنه؟؟؟
******************************************
آیا صرف ِ این که ما نام ِ این بزرگان رُ روی ِ فرزندانمون میگذاریم کافیه؟؟؟؟
*********************************************
آیا با نذری پختن ها و ادای ِ احترام ، ما در ادای ِ امانت به نهایت ِ وظیفه مون عمل کردیم ؟؟
************************************************
یا این که غرض از ادای ِ این امانت چیز ِ دیگه ای ؟؟؟
************************************************
به نظر ِ شما آیا اگر منظور ِ ادای ِ امانت صرف ِ موارد ِ گفته شده باشه این نگاه ، نگاهی سطحی نیست؟؟؟؟
************************************************
آیا این مراتب ِ سطحی نباید مقدمه مباحث و اتفاق های ِ عمیق تری باشه؟؟
**********************************************
آیا منظور ِ از این امانت ، آشنایی با سیره این بزرگان و حقیقت ِ ناب ِ قرآن و عمل به این سیر و سلوک نیست
************************************************
آیا بی تفاوتی ِ ما به این مساله و یا کوتاهی ِ در کسب ِ معرفت و حتی گاهی آگاهی و غفلت ِ در عمل به دونسته ها ، خیانت ِ در این امانت نیست؟؟؟؟
*************************************************
حقیقتا باورش کمی سخته اما واقعیته
واقعیت ِ این که اگردر علم و عمل به قران و معارف اهل بیت علیهم السلام کوتاهی کنیم خیانت کردیم
چون این دین ِ برترین به ما عرضه شده و ما به قبول ِ اون لبیک گفتیم
لبیکی که تعهد و امانتی بزرگ رُ روی ِ شونه های ِ ما میگذاره
***********************************************
امانتی که یکی از مهم ترین امانتهای ِ الهی ِ
***************************************************
به نظر ِ شما ما چطور میتونیم در ادای ِ امانت ِ قرآن و اهل بیت علیهم السلام سربلند و روسفید باشیم ؟؟؟
شماره تماس:
شماره پیامک:
*****************************************************
در خصوص ِ اهمیت و توجه به این امانتها باید گفت که :
یكی از مباحث بسیار مهم و باارزش در معارف دین مبین اسلام و مذهب نورانی تشیع، پیروی از اهل بیت عصمت و طهارت ـ علیهم السلام ـ و در كنار اون پیروی از قرآن ِ چون ؛ قرآن و عترت پیامبر اسلام ـ صلی اللّه علیه و آله ـ دو ودیعه الهی و دو گوهر گرانبهای به امانت گذاشته شده از سوی رسول خدا ـ صلی اللّه علیه و آله ـ هستن كه تمسك به اون دو ، مایه حركت، رشد، سعادت و تكامل انسانها و جوامع بشری به حساب میاد.
این دو ثقل ارزشمند، نشأت یافته از یك منبع، و در حركت به یك مسیر، و سرانجام به یك مقصد منتهی خواهند شد.اونهایی كه به دنبال سعادت و هدایت در دنیا و آخرت هستن، بیتردید باید گمشده خودشون رُ در این دو پیدا کنن اون هم نه به صورت مجزا و جدا از هم؛ چون قرآن بدون عترت و عترت بدون قرآن، نه مورد توصیه قرآنِ و نه مورد تأیید عترت؛
قرآن ابتدا پیامبر ـ صلی اللّه علیه و آله ـ و سپس اهل بیت عصمت و طهارت رُ اولین و برترین معلم، مبیّن و مفسّر آیات ِ خودش معرفی میکنه
و حقیقتا چه کسایی بهتر از اهل بیت میتونن مفسر ِ قرآن باشن
به همین خاطر ِ که باید اهل بیت پیامبر ـ صلی اللّه علیه و آله ـ رُ شناخت، و از اونها چگونه خواندن و چگونه فهمیدن قرآن رُ یاد گرفت
************************************************************
در توصیف ِ این که ادای ِ این امانت به چه معنایی ِ
دل به کلام ِ روشی بخش ِ
حضرت ِ امام حسن عسگری ع میسپاریم که فرمودند:
"كسى قدر نعمتى را نمى داند مگر آن كه شكرگزار باشد و كسى نمى تواند شكر نعمتى را انجام دهد مگر آن كه اهل معرفت باشد"
و اهلِ معرفت بودن یعنی این که بدونیم از ما چی خواسته شده و چه کاری باید انجام بدیم و این که بدونیم اونچه که از ما خواسته شده رُ چطور باید به نحو ِ احسن و خالصانه انجام بدیم
تا جایی که در زندگی ِ ما موثر و سوق دهنده ما به سمت ِ خدا و دوستداران ِ خدا باشه
********************************************************
جایی برای ِ تعارف و سادگی نیست
چون در روز ِ حساب همه ما باید جوابگو باشیم
جوابگوی ِ این که در ادای ِ این امانات چه کردیم
به واقع ، هر کدوم از ما چقدر به معارف ِ قرآنی آشناییم
آیا این آشنایی صرف ِ مباحث ِ ظاهری ِ و یا این که عامل ِ به اون هم هستیم
در خصوص ِ
امام عصر حضرت ِ مهدی منتَظر ، چند نفر از ما حقیقتا حضور ِ ایشون رُ احساس میکنیم و چقدر به جهت ِ احساس ِ حضور ِ ایشون از بدیها دوری و در عمل ِ به خوبیها کوشا هستیم
هر کدوم از ماها به سهم ِ خودمون چقدر شرایط رُ برای ِ ظهور ِ ایشون مهیا کردیم
منصفانه تبیعت ِ ما از ایشون بیشتره یا تبعیت ِ یاران ِ حضرت ِ علی و امام حسن و امام حسین علیهم السلام از امامانشون
پس میبینید که حساب ِ سختی نیست و هر کدوم از ماه ته ِ دلمون خوب میدونیم که چقدر امانتدار بودیم و چقدر خدایی نکرده خایئن در این امانتها
*************************************************
اما با لطف و محبت ِ خدا هیچ وقت برای ِ جبران دیر نیست و تا وقتی که پیمانه عمر به آخر نرسیده میشه دوباره شروع کرد
چون
ما دیر یا زود مجبور به جواب دادنیم
و بهتره تا مجال هست با
از خیانتهایی که شاید فکرش رُ هم نمیکردیم توبه کنیم و از نو قدمی در مسیر ِ رضای ِ خدا و قرآن و پیامبر و اهل بیت علیهم السلام برداریم
قدمی که جز عمل به دستورات ِ الهی و نزدیک شدنه به پیامبر و خدا نیست
********************************************************
(مناجات)
الهی همه تو،ما هیچ.سخن این است برخود مپیچ.
الهی گفتی
کریمم، امید بدان تمام است تا کرم تو در میان است، ناامیدی حرام است.
الهی مکش
این چراغ افروخته را و مسوز این دل سوخته را.
الهی اگر
امانت را نه امینم، امانت را می نهادی دانستی چنینم.
الهی تا
از مهر تو اثر آمد همه مهرها به سر آمد.
الهی من
کیم که ترا خواهم؟چون از قیمت خویش آگاهم.دل و دوست یافتن پادشاهی است.بی دل و
دوست زیست گمراهی است.
قصه دوستی
دانی که چرا دراز است؟زیرا که دوست بی نیاز است. الهی همه تو،ما هیچ.سخن این است برخود مپیچ.
الهی گفتی کریمم، امید بدان تمام است تا کرم تو در میان است، ناامیدی حرام است.
الهی مکش این چراغ افروخته را و مسوز این دل سوخته را.
الهی اگر امانت را نه امینم، امانت را می نهادی دانستی چنینم.
الهی تا از مهر تو اثر آمد همه مهرها به سر آمد.
الهی من کیم که ترا خواهم؟چون از قیمت خویش آگاهم.دل و دوست یافتن پادشاهی است.بی دل و دوست زیست گمراهی است.
قصه دوستی دانی که چرا دراز است؟زیرا که دوست بی نیاز است.
******************************************************
بــــــا گلرخان بگوييد ما را به خود پذيرند
از عــــــــــاشقان بيدل، همواره دست گيرند
دردى است در دلِ ما، درمان نمى پذيرد
دستى به عاشقان ده، كـز شوقِ دل بميرند
پـــــا نه بــــه محفلِ ما، تاراج كن دل ما
بنگـــــــر به بــــاطل ما، كز آب و گِل خميرند
ســـوداگرانِ مرگيم، ياران شاخ و برگيم
رنـــــدان پا بــــــــرهنه، بر حال ما بــــــصيرند
پاكند مىفروشان، مستانِ دلخروشان
بــــربسته چشم و گوشان، پيران سر به زيرند
بــردار جام مى را، جم را گذار و كى را
فــــــرزند مـــــاه و دى را، كاينان چو ما اسيرند
